my emptiness
dahil sa lungkot kumain na lang ako ng kumain kanina sa Mongkok:
spareribs/chicken feet rice (ang sobrang sarap!)
seafood roll (ang sarap!)
lomaichi (parang buchi. ordinary tasting maganda lang tignan)
hindi naman yun madami ah pero yung tiyan ko di na siya ganun katakaw as of lately dahil nga sa g.e.r.d. ko kaya sobrang sama ng pakiramdam ko after na halos di ako makahinga. sa cr after ko tunggain yung beer in can na binili ko sa supermarket feeling ko mamatay na ako tas hindi na ako no.1 fan kase di ako nanood ngayon kahit anniversary ko. lahat ng tinext ko na nagpapasama ako eh lahat hindi pwede. gusto ko nga mag-angst eh kapag sila kailangan nila ng kaibigan andun ako tas ako minsan lang naman talagang kailangan ko ng kasama ni isa sa kanila wala. ok lang naman mag-isa eh, ako pa, sobra akong loner. pero kanina hindi pwedeng mag-isa eh hindi nyo maiintindihan kung bakit kutob ko mamatay ako sa lungkot. pero muntik na ako pumunta kundi lang sobrang late na pala yung calltime nila. ganun ako ka-gago. pero in the end end habang di ako makahinga pa rin na nakaupo sa foodcourt, pinagdesisyunan kong wag na talagang pumunta. ang lungkot na desisyon may ibig sabihin ata yun eh. pagbabago. pero siguro malungkot din kahit pumunta ako. tanginang lungkot. puros lungkot.
spareribs/chicken feet rice (ang sobrang sarap!)
seafood roll (ang sarap!)
lomaichi (parang buchi. ordinary tasting maganda lang tignan)
hindi naman yun madami ah pero yung tiyan ko di na siya ganun katakaw as of lately dahil nga sa g.e.r.d. ko kaya sobrang sama ng pakiramdam ko after na halos di ako makahinga. sa cr after ko tunggain yung beer in can na binili ko sa supermarket feeling ko mamatay na ako tas hindi na ako no.1 fan kase di ako nanood ngayon kahit anniversary ko. lahat ng tinext ko na nagpapasama ako eh lahat hindi pwede. gusto ko nga mag-angst eh kapag sila kailangan nila ng kaibigan andun ako tas ako minsan lang naman talagang kailangan ko ng kasama ni isa sa kanila wala. ok lang naman mag-isa eh, ako pa, sobra akong loner. pero kanina hindi pwedeng mag-isa eh hindi nyo maiintindihan kung bakit kutob ko mamatay ako sa lungkot. pero muntik na ako pumunta kundi lang sobrang late na pala yung calltime nila. ganun ako ka-gago. pero in the end end habang di ako makahinga pa rin na nakaupo sa foodcourt, pinagdesisyunan kong wag na talagang pumunta. ang lungkot na desisyon may ibig sabihin ata yun eh. pagbabago. pero siguro malungkot din kahit pumunta ako. tanginang lungkot. puros lungkot.

0 Comments:
Post a Comment
<< Home